OFICER ARTYLERII SZTURMOWEJ, Polska (lato) 1944

Leutnant z 904 Brygady Dział Szturmowych (Sturmgeschütz-Brigade 904), Polska, lato 1944 roku.

Żołnierz na zdjęciach umundurowany jest w standardowy mundur dla załóg dział szturmowych. Mundur jest wykonany w kroju identycznym jak dla wojsk pancernych, z tą różnicą, że wykorzystana do jego uszycia sukno w kolorze feldgrau. Na głowie czapka oficerska wzoru M43. Dodatkowe wyposażenie stanowią standardowe słuchawki dla załóg pojazdów opancerzonych Dfh.b oraz laryngofon w wersji dowódczej Kmf.b. Na pasie oficerskim (dwu-bolcowym), oprócz brązowego mapnika jest również miękka kabura do pistoletu P38. W ręku oficer trzyma lornetkę 10×50.

Działa szturmowe, tzw. StuG-i (Sturmgeschütz), zapoczątkowane konstrukcyjnie jeszcze przed wybuchem II Wojny Światowej i z powodzeniem stopniowo wprowadzane do użycia od wiosny 1940 roku, z każdym kolejnym  rokiem stawały się orężem coraz bardziej uniwersalnym. Pierwotnie zostały zaprojektowane w celu bezpośredniego wsparcia oddziałów piechoty. Towarzysząc im w prowadzonym natarciu, miały likwidować nieprzyjacielskie punkty ogniowe oraz ufortyfikowane stanowiska broni maszynowej/artylerii.
Doraźnie, miały też stanowić wsparcie w przypadku napotkania wrogich pojazdów pancernych.  Z czasem ulegały modyfikacjom, otrzymywały nowe działa, a co za tym idzie, zakres ich wykorzystywania (także na bazie frontowych doświadczeń) dość znacząco się rozszerzył.  Pogarszająca się sytuacja na frontach – w tym rosnące niewspółmiernie do możliwości produkcyjnych straty w sprzęcie pancernym – wymusiła na niemieckim przemyśle produkcję relatywnie taniego, szybkiego i efektywnego pojazdu pancernego na masową skalę.

Tym samym StuG stał się pojazdem, który idealnie spełniając te wymogi, stanowił jednocześnie bardzo pożądane wsparcie nie tylko dla oddziałów piechoty, ale też formacji niszczycieli czołgów. Warto też wspomnieć o tym, że duże starty w dywizjach pancernych (szczególnie na froncie wschodnim) mające miejsce na przestrzeni całego 1944 roku i idące za tym trudności produkcyjne (w zakresie dostaw do jednostek czołgów) powodowały, że działa szturmowe coraz częściej zastępowały (początkowo czasowo, następnie stawało się to powszechną praktyką) czołgi w batalionach i pułkach pancernych. Nie wykluczało to oczywiście ich działania w samodzielnych batalionach czy brygadach, będących bardzo cennym wsparciem w korpusach pancernych i piechoty.