Zdobywanie miast i walki uliczne – taktyka Armii Czerwonej

StalingradZdobywanie miast i walki uliczne – taktyka Armii Czerwonej (fragmenty)

„New notes on the Red Army”. Tactics and Organization/ War Office, Sierpień 1944
Opracował: Steiner

Zdobycie miasta wykonują dwie grupy. Grupa okrążająca izoluje miasto od pozostałych pozycji obronnych nieprzyjaciela, odcina łączność i komunikację. Jednakże Rosjanie stwierdzili, że Niemcy przyparci do muru walczą rozpaczliwie i dlatego często przy otaczaniu miasta stosowano metodę pozostawienia co najmniej jednej drogi odwrotu. Na tej prawdopodobnej drodze odwrotu przygotowuje się oczywiście zasadzkę. Część grupy okrążającej , złożona z czołgów i artylerii, zachowuje się w odwodzie; zadanie tego odwodu polega na natychmiastowym odparciu przeciwnatarć, wykonanych przez oddziały nieprzyjacielskie, idące z odsieczą. Druga grupa wykonuje istotną operację zdobycia miasta.

Zasadniczym celem jest związanie nieprzyjaciela w jak największej ilości miejsc w możliwie jak najkrótszym czasie. W tym celu większość artylerii jest scentralizowana i użyta do zadań zwalczania artylerii nieprzyjacielskiej, ostrzeliwania nieprzyjacielskich linii komunikacyjnych, dróg odwrotu, oraz powstrzymywania przeciwnatarć. Natomiast części artylerii, ciężkich moździerzy i czasami czołgów używa się do wykonania ognia na wprost na najbliższe odległości jako tzw. Ognia „odcinającego”, to znaczy odizolowania jednego punktu oporu od wsparcia przez sąsiedni punkt oporu. Wysunięci obserwatorzy artylerii są przydzieleni do każdego oddziału szturmowego w celu kierowania ogniem. Łączność z artylerią i czołgami utrzymywana jest przez radio. Łączność drutowa jest niepewna z powodu zniszczeń, pożarów i walących się budynków, gońcy zaś mogą być przechwyceni przez nieprzyjacielskich strzelców wyborowych.

Walki uliczne – oddziały szturmowe
Oddziały szturmowe powinny być giętkie w swym składzie, stosownie do wyznaczonych zadań, są one organizowane doraźnie z oddziałów będących w dyspozycji dowódcy. Oddział taki składa się z trzech części:
a. Zespół szturmowy – składa się z 6-8 ludzi uzbrojonych w granaty, pistolety maszynowe i sztylety i jest zasadniczym zespołem całego szturmu. Zadanie jego polega na szybkim a gwałtownym wtargnięciu do nieprzyjacielskiego punktu oporu, zwykle z kilku kierunków. Zasadą jest: „Naprzód granat, potem skok”. Ponieważ zespół szturmowy jest czymś w rodzaju „oddziału straceńców”, przeto zwykle wszyscy ci żołnierze dobierani są z tej samej jednostki.
b. Zespół posiłków – Ten składa się zwykle z kilku drużyn piechoty, uzbrojonych w karabiny maszynowe, karabiny przeciwpancerne, moździerze i działa towarzyszące do wykonania ognia na wprost na najbliższe odległości oraz saperów, wykonujących zniszczenia i oczyszczających pola minowe. Używane są miotacze ognia, lecz nie wydaje się aby były stosowane zbyt szeroko. Zadanie zespołu posiłków polega na wykonaniu skoku natychmiast za zespołem szturmowym, gdy ten dokonał już wtargnięcia do punktu oporu, -na zajęciu stanowisk ogniowych i zorganizowaniu własnego systemu ognia. Zespół ten znajduje się pod rozkazami dowódcy czołowego rzutu (spearhead) oddziału szturmowego i wykonywa skok na jego znak, że wtargnięcie do punktu oporu udało się.
c. Odwód, używany do wzmocnienia dwóch pierwszych zespołów i do odparcia przeciwuderzenia.

Walki uliczne – umocnienie zdobytych obiektów
Szybkość i potrzeby zaskoczenia nieprzyjaciela w tego rodzaju działaniu stale podkreśla się w czasie szkolenia w zakresie walk ulicznych. Znalazłszy się w mieście oddziały szturmowe powinny unikać posuwania się wzdłuż ulic i poprzez place. Muszą one odnaleźć sobie drogę do celów natarcia, wykorzystując podwórza, płoty, wąskie uliczki, zaułki i kanały, a nawet torując sobie drogę z domu do domu poprzez wybite mury lub w razie potrzeby posuwając się po dachach.

Zadanie piechoty polega na natychmiastowym zajęciu środkowych i górnych pięter budynków, ażeby w ten sposób móc panować nad drogami dojścia. Dodatkowe stanowiska ogniowe muszą być bezzwłocznie zorganizowane na zewnątrz budynku, natychmiast po urządzeniu ich wewnątrz. Amunicyjni przy karabinach przeciwpancernych i maszynowych w czasie zdobywania wyznaczonych celów muszą mieć dostateczną ilość amunicji oraz żywność na co najmniej 24 godziny.