Rola i zadania niemieckiej broni pancernej

417308_398369363521936_1519616255_nRola i zadania niemieckiej broni pancernej

Fragmenty książki gen. H. Guderiana „Die Panzertruppen Und ihr Zusammenwirken mit den anderen Waffen” wyd. Mittler u. Sohn, Berlin 1940 r.
Opracował: Steiner

Autor jest przeciwnikiem rozpraszania sił pancernych. Przytaczając fakt z wiosny 1918 roku, kiedy to Anglicy (na odcinku Peronne – Bethune) rozdzielili 13 baonów czołgów pomiędzy armie i korpusy na szerokości około 100 km. frontu. Dochodzi do wniosku, że użycie tej siły w jednym miejscu, jako odwodu głównego, przyniosło by więcej korzyści w przeciwnatarciu pod Amiens.
Otóż na 887 czołgów brytyjskich zniszczonych i uszkodzonych w walkach w okresie od 8 sierpnia do końca tej wojny, całkowicie zniszczonych i nie do użycia było tylko 15 czołgów, t.j. niespełna 2 %.

 

 

Oddziały pancerne w bitwie.

W ruchu ogień k.m. czołgów jest skuteczny do odległości ok. 400 m. Ogień dział czołgów do ok. 1000 m. Po zatrzymaniu się można oczywiście strzelać na dalsze odległości, do granicy przyrządów celowniczych włącznie. Z tego względu będzie się strzelało raczej z miejsca niż w ruchu, ilekroć pozwolą na to warunki położenia i utrzymanie łączności w ramach związku pancernego. W szczególności będą tak postępowały czołgi przeznaczone do osłony ogniowej innych nacierających czołgów. W strefie skutecznego ognia ppanc. przeciwnika, jego artylerii, lub w spotkaniu z nieprzyjacielską bronią pancerną, strzela się przeważnie w ruchu; strzelanie w ruchu stanowi więc podstawę wyszkolenia strzeleckiego.

Dzięki wydajności i szybkości sprzętu będzie można zwykle rezygnować z zajmowania specjalnych podstaw wyjściowych i poprowadzić natarcie z rejonów położonych poza zasięgiem nieprzyjacielskiej artylerii. Najmniejszą jednostką bojową jest pluton składający się z 3 średnich lub 5-7 lekkich czołgów. Plutony posuwają się w jednej linii lub w formie klina z odstępami ok. 50 m między poszczególnymi czołgami. Kompanie ustawiają się do natarcia falami. Baony tworzą kilka linii. Brygada urzutowuje swe pułki w głąb lub ustawia je obok siebie. Wszyscy dowódcy znajdują się daleko na przedzie, by mogli objąć wzrokiem swe oddziały i wywrzeć na nie swój wpływ osobisty.

Każdy rzut, a w rzucie każdy oddział, musi otrzymać jasno określone zadanie bojowe, np.:
1. Rzut przebije się w głąb celem zniszczenia nieprzyjacielskich sztabów i odwodów
2. Rzut zniszczy artylerię przeciwnika
3. Rzut obezwładni nieprzyjacielską piechotę do czasu przybycia własnej piechoty, po czym odejdzie do dyspozycji dowódcy czołgów.

Szerokość pasa natarcia brygady czołgów w składzie 4 baonów, wynosi 2-4 km, jego głębokość 3-5 km. Odpowiada więc mniej więcej szerokości pasa działania dywizji piechoty, przy czym brygada pancerna wprowadza do walki w pierwszej linii większą ilość broni lekkiej i ciężkiej. Siła uderzeniowa jednostki pancernej polega na potędze ogniowej, na szybkości i ochronie, jaką daje pancerz. Ograniczenie którejkolwiek z tych cech charakterystycznych zmniejsza siłę uderzeniową.

Nieprzyjacielska broń pancerna stanowi najbardziej niebezpiecznego wroga czołgów i musi być z tego względu w pierwszej kolejności zwalczana. Zwykle dąży się do zwalczania nieprzyjacielskich czołgów wpierw przy pomocy dział przeciwpancernych i czołgów strzelających z miejsca. Gdy tego zrobić się nie da, lub dłużej nie można, trzeba przejść do walki w ruchu. Ważny przy tym jest odpowiedni teren, dobre oświetlenie i korzystny wiatr. Walkę pancerną rozstrzyga ogień, w związku z tym szczególnie ważne jest dobre dowodzenie ogniem i dobre wyszkolenie strzeleckie. Dobre wykorzystanie terenu obniża własne straty. Walkę należy prowadzić aż do zniszczenia nieprzyjacielskich czołgów; dopiero wówczas można pomyśleć o wykonaniu innych zadań bojowych.
W ruchu ogień k.m. czołgów jest skuteczny do odległości 400 m. Ogień dział czołgów do ok. 1000 m. Po zatrzymaniu się można oczywiście strzelać na dalsze odległości, do granicy przyrządów celowniczych włącznie. Z tego względu będzie się strzelało raczej z miejsca niż w ruchu, ilekroć pozwolą na to warunki położenia i utrzymanie łączności w ramach związku pancernego.