Zespoły Techniczne

Zespół do trasowania lub do wykonania przejść w polu minowym przy użyciu polskiego wykrywacza Mine Detector Polish, Mark 1*.

Zespół do trasowania lub do wykonania przejść w polu minowym przy użyciu polskiego wykrywacza jest najmniejsza jednostką zdolną do samodzielnego wytrasowania lub wykonania pojedynczego przejścia w przeszkodach minowych. Pracuje on w łączności i pod osłoną innych zespołów szturmowych.

Zespół składa się z dziesięciu żołnierzy:
-dowódcy
-trzech wykrywających
-trzech zastępców wykrywających
-dwóch rozbrajaczy
-gońca

Typowe zadanie zespołu:
-wytrasowanie przejścia przez pole minowe przez wykonanie 3 ścieżek i usunięcie z nich min; ścieżki te w odstępach 8 jardów (7,2m) zespół łączy poprzecznicami i oznacza taśmami, trasując w ten sposób 16 jardowe przejście
-wykonanie i oznaczenie 16 jardowego przejścia w polu minowym przez rozbrojenie i usuniecie min przy głębokości przeszkody nie przekraczającej 160 jardów (144m)
Żołnierze zespołu są uzbrojeni i wyposażeni zależnie od wykonywanych czynności: wszyscy są ubrani możliwie lekko, w butach lub trzewikach gumowych i nosza swoje wyposażenie w chlebakach. Zależnie od pory pracy oraz sytuacji mogą oni być dodatkowo wyposażeni w dwie świece dymne M 8 i M 14

Dowódca zespołu, oficer lub starszy podoficer uzbrojony i wyposażony w:
-pistolet maszynowy z 3 magazynkami po 50 naboi, nożyce lub szczypce do ciecia drutu, nóż, cienką szpilkę (jak szpilka szydełkowa), zawleczki i cienkie gwoździe, busolę, lusterko, latarkę elektryczną przyciemnioną, i ewentualnie pistolet rakietowy z 4-6 rakietami umówionych kolorów.

Trzej wykrywający każdy z nich uzbrojony i wyposażony w:
-2 granaty M 36, wykrywacz z długim lub krótkim drążkiem, trzcinkę bambusową dł ok. 3 stóp, szpilkę cienką (jak szydełkowa), zawleczki i cienkie gwoździe, lusterko, latarkę elektryczną przyciemnioną.
Przy trasowaniu przejścia w polu minowym każdy z nich jest zaopatrzony dodatkowo w bęben z taśmą umocowaną do pasa.
Wyszukują oni na drodze posuwania się drutów zrywkowych trzcinkami (trzymanymi w lewym ręku), oraz wykrywają położenie min wykrywaczami (trzymanymi w prawym ręku); wykryte miny oznaczają stożkami. Przy ich posuwaniu się, taśmy znajdujące się na bębnach rozwijają się automatycznie, a z-cy naciągają je i przytwierdzają do ziemi.

Trzej zastępcy wykrywających-każdy z nich jest uzbrojony i wyposażony w:
-2 granaty M 36, trzcinkę bambusową dł około3 stóp, 4-6 oznaczników stożkowych, 2-10 szpilek z chorągiewkami białymi, nożyce do ciecia drutu, nóż, 2 szpilki duża i mała, wielkości szydełkowej, zawleczki i cienkie gwoździe, lusterko, latarkę elektryczną, przyciemnioną.
Dodatkowo:
-bęben z taśmą (zapasowy)
-szpilki do przymocowania taśmy (15-20 szt na kółku)
Dwaj rozbrajacze każdy z nich jest uzbrojony i wyposażony w:
-2 granaty M 36, nożyce do ciecia drutu, nóż, szpilkę cienką, zawleczki i cienkie gwoździe, łopatkę piechoty, lusterko, latarkę elektryczna przyciemnioną

Goniec jest uzbrojony i wyposażony w:
-pistolet maszynowy z 3 magazynkami po 50 naboi, nożyce do cięcia drutu, zawleczki i cienkie gwoździe, łopatkę piechoty, lusterko, latarkę elektryczną.

*)Wykrywacz min polskiej konstrukcji, wymyślony i zbudowany przez por. Józefa Kosackiego (1909-1990), pracownika Centrum Wyszkolenia Łączności w St.Andrews, w Szkocj,i na przełomie 1941/1942 roku, przy współpracy z sierżantem Andrzejem Gabrosiem. Wcześniej saperzy szukali min za pomocą tzw. „macki saperskiej” czyli długiego pręta, którym nakłuwali teren. Wykrywacz min por. Kosackiego został nazwany Mine Detector Polish Mark 1, w wersji seryjnej ważył 14 kg i był obsługiwany przez jednego żołnierza. Po raz pierwszy, wykrywacz por . Kosackiego został użyty w bitwie pod Alamein.