OFICER BRONI PANCERNEJ, Polska (wrzesień) 1939

REKO-456Leutnant z 35 Pułku Pancernego (Panzer Regiment 35 der 4. Panzer Division) 4. Dywizji Pancernej, Polska, wrzesień 1939 roku.

Prezentowana na zdjęciach sylwetka, ilustruje Leutnant-a z I batalionu 35 Pułku Pancernego wchodzącego w skład 4. Dywizji Pancernej z okresu Kampanii Polskiej 1939 roku. Oficer ubrany jest w standardowy mundur broni pancernej wprowadzony rozkazem z dnia 17 listopada 1934 roku (Sonderbekleidung der Deutschen Panzertruppen). Według założeń projektowych, bazował m.in. na wytycznych przedstawionych przez „ojca” niemieckiej broni pancernej – Heinza Guderiana. Fason munduru miał spełniać szereg wymagań użytkowych, które zrodziły się podczas wcześniejszych doświadczeń związanych m.in. z obsługą pierwszych czołgów.
Kolor munduru, poza praktycznym zastosowaniem, miał również nawiązywać do uniformów 7. Pułku Huzarów („Czarnych”) istniejącego w czasach cesarza Fryderyka Wielkiego. Nawiązaniem do tradycji tego pułku, było również zaadoptowanie jako symbolu broni pancernej (na kołnierzu) trupich czaszek (Totenkopf), które stanowiły znak rozpoznawczy tego pułku.
Uzupełnieniem munduru, składającego się z obszernych, sukiennych spodni (ze ściągaczami na kostkach) i krótkiej, dwurzędowej kurtki, był beret broni pancernej (Schutzmütze). Wykonany z czarnego sukna z tzw. filcowym wypełnieniem, miał pierwotnie zapewnić ochronę głowy czołgisty podczas jazdy terenowej, jednak jego praktyczność była bardzo dyskusyjna. To zaś spowodowało, że jeszcze w początkowym okresie wojny zaczął stopniowo znikać z głów czołgistów, ustępując miejsca standardowej Feldmütze (początkowo M34, następnie M38).

Leutnant do munduru nosi brązowy pas oficerski z dwubolcową klamrą, do tego tzw. koalicyjkę (Schulterriemen) oraz kaburę na pistolet Parabellum P08 (nazywany też Lugerem). Uzupełnieniem jest torba meldunkowa oraz lornetka 6×30.

Zdjęcia: Jarek Koperski