OFICER GRENADIERÓW PANCERNYCH, Kurlandia (listopad) 1944

REKO-835Oficer (Oberleutnant) z 12 Pułku Grenadierów Pancernych 4. Dywizji Pancernej (Panzergrenadier Regiment 12 der 4. Panzer Division). Kurlandia, listopad 1944 roku.

Datę 10 października 1944 roku przyjmuje się za dzień odcięcia przez Armię Czerwoną wojsk Grupy Armii „Północ” w Kurlandii. W ten sposób, skupione głównie na obszarze Łotwy, a konkretnie w rejonie Lipawy oraz Rygi niemieckie 16 i 18 Armie (blokujące wcześniej m.in. Leningrad), zostały pozbawione lądowego połączenia z resztą swoich wojsk. Zamknięte w Kurlandii jednostki niemieckie (początkowo w ilości blisko 500 tysięcy żołnierzy) w styczniu 1945 roku zostały zreorganizowane.
Na bazie Grupy Armii „Północ” powstała tym samym Grupa Armii „Kurlandia”, która systematycznie „odchudzana” (szereg z jej jednostek było ewakuowanych drogą morską do niemieckich portów, stamtąd zaś przerzucanych na inne odcinki frontu) toczyła walki do 9 (a nawet 10) maja.
Największe natężenie walk w Kurlandii miało miejsce podczas tzw. sześciu bitew kurlandzkich, które obu stronom przyniosły ogromne straty w sile żywej oraz sprzęcie. Co jednak istotne – Armia Czerwona, pomimo znacznej przewagi materiałowej i sprzętowej, nie przełamała niemieckiego frontu, który choć na przestrzeni całego okresu walk w Kurlandii kurczył się, to wciąż stanowił poważne zagrożenie dla blokujących ten rejon wojsk sowieckich.
4. Dywizja Pancerna walczyła w Kurlandii od października 1944 roku do drugiej połowy stycznia 1945 roku, kiedy zaczęła się jej stopniowa ewakuacja. Zostawiając na miejscu sporą część sprzętu (głównie czołgów), została przerzucona do gdyńskiego i gdańskiego portu, tam wyładowana, następnie skoncentrowana w rejonie Sopotu, by niedługo później być przegrupowaną w rejon Grudziądza i Bydgoszczy.

Zaprezentowana na zdjęciach sylwetka przybliża postać oficera (Oberleutnant) z I batalionu 12 Pułku Grenadierów Pancernych (Panzergrenadier Regiment 12) w okresie tzw. II bitwy kurlandzkiej (przełom października i listopada 1944 roku). Jednostki wchodzące wówczas w skład dywizji toczyły ciężkie walki na odcinku Priekule – rzeka Windawa.
Oficer ma sobie płaszcz skórzany (Feldgrauer Ledermantel für Offiziere das Heeres), do tego standardowe spodnie M43, trzewiki M37 z opinaczami, czarny pas oficerski z dwubolcową klamrą oraz hełm M40. Całość uzupełnia torba meldunkowa, pistolet maszynowy MP38 z zestawem sygnałowym, broń boczna w postaci pistoletu P08 (w kaburze) oraz czapka polowa M43 z oficerską wypustką.

Zdjęcia: Jarek Koperski